Ulan ng Kalungkutan

     Pinipilit kong ngumiti… magpanggap na masaya. Pinipilit kong tumawa… subalit hindi maikukubli ang kalungkutan na makikita sa aking mga mata.    Bumubuhos na naman ang ulan ng kalungkutan at wala akong payong na poprotekta sa akin sa pighati na dulot ng ulan na iyon..

     Hindi ko alam kung anong susunod na mangyayari. Hindi ko batid kung anong magaganap sa araw ng bukas. Gabi gabi, nananalangin ako na maging masaya. Nagiging masaya naman ako… kahit papano. Nagagalit ako sa sarili ko dahil hindi ko  makita ang mga biyaya na ipinagkakaloob ng Diyos sa buhay ko. Marahil, masaya ang bawat araw… hindi ko lang talaga matanggap na mas masaya ako noon. Hinahanap hanap ko ang mga panahong kapiling ko pa ang mga taong nagbibigay kulay sa araw ko. Batid ko na hindi sa lahat ng panahon, kasama ko sila. Kailangang tanggapin ko ang mapait na katotohanan na may mga pagkakataong kailangan kong mag-isa at masanay na wala sila…

     Patuloy na lumalakas ang ulan… kailangan ko ng lugar na masisilungan. Patuloy akong tumatakbo. Ngunit hindi lang payong ang kailangan ko… kailangan ko rin ng lakas ng loob upang  mapagtagumpayan ang napakalakas na unos na ito…