May hangganan ang aking pag-iisa..

     Ginising ako ng katahimikan… Pagkamulat ng aking mga mata, nasilayan ko ang liwanag na dala ng bagong umaga. May lakas nga ba akong taglay para harapin ang panibagong araw? Natatagpuan ko ang saya sa aking pag-iisa. Nakakamtan ko ang kapayapaan sa panahong wala akong kasama ngunit batid ko na may hangganan ang aking pag-iisa…

     Kahapon, mag-isa akong naglakad patungo sa direksyong hindi ko alam. Hindi ko rin alam ang dahilan ng pagpatak ng aking luha. Napadaan ako sa lugar na napakaraming tao. Wala ni isa man ang nakapansin sa pagpatak ng luha mula sa aking mata o kung mayroon man, hindi siya mag-uukol ng panahon upang alamin ang dahilan ng kalungkutang umaalipin sa akin. Tulad din ng eksenang iyon ang buhay ko, napakaraming tao sa aking mundo subalit wala sila kahit katiting na panahon upang siyasatin ang dahilan ng kalumbayang tinatamasa ko.